Een ticket naar je vroegere zelf

​Nostalgie verkoopt. Drie keer een uitverkocht Junior Eurosong en straks worden de zowat veertig optredens afgerond van “K3, the originals”. Laat me je daarom meenemen naar het backstage TV interview, net na de K3 première in oktober 2025. Mijn blik focuste op de reactie van Karen Damen. Op haar bijna drukkende stilte, terwijl de twee andere K’s overenthousiast aan het woord waren. Op haar blik, weemoedig en beschouwend. Alsof ze, terwijl de adrenaline nog in haar lijf zat, de balans opmaakte van bijna twee voorbije decennia.

Zestien jaar lang was ze niet meer “die rosse van K3” geweest. Een rol die ze had proberen van zich af te schudden. Maar daar, op dat moment, onder haar rode pruik, leek ze te beseffen dat het publiek waarvoor ze net had opgetreden daar geen boodschap aan had. Ze hadden naar hun optreden gekeken met herinneringen aan twintig jaar geleden. Zonder de drie persoonlijkheden te zien van de vrouwen die ze vandaag zijn. Karen leek te beseffen dat haar inspanningen om zichzelf opnieuw uit te vinden via andere projecten, voor niets waren geweest. Anderen zouden haar blijven zien door de bril van wie ze ooit was. Maar wilde ze dat wel?

Succes - en falen - draag je met je mee. Hoe graag je het ook anders wil, je ontsnapt niet zomaar aan de verwachtingen die anderen van je hebben.

Wie je was, wis je niet weg

In de wereld van werk gebeurt precies hetzelfde. We blijven mensen taxeren op het carrièrepad dat ze succesvol hebben bewandeld. Of waar ze struikelden. Geslaagde, radicale professionele ommezwaaien zijn eerder zeldzaam. Zelfs wanneer het tijd is voor iets anders. Wie een halve loopbaan opbouwde als gedreven verkoper, wordt zelden gezien als de ideale kandidaat voor een rol in strategisch beleid. En wie zich jarenlang profileerde als betrouwbare uitvoerder, zal hemel en aarde moeten bewegen om als creatieve denker au sérieux genomen te worden.

Succes maakt je geloofwaardig, maar net daardoor ook minder wendbaar. Het is alsof elke overwinning een laagje vernis toevoegt aan je professionele identiteit, tot je op een dag merkt dat je imago zo glanzend en hard geworden is dat je er niet meer onderuit kunt. Maar zeg eens, waarom zou het minder legitiem zijn om van richting te veranderen omdat je ooit ergens goed in was? Soms wil je niet nog eens twintig jaar dat kunstje herhalen en voel je dat je een ander verhaal wil vertellen. En daar is dan je omgeving die moeite heeft om je in die keuze te volgen. “Ben jij niet die van…?”

Verhalen herschrijven

Je hoeft geen Karen Damen te heten om stil te worden wanneer het verleden je in de ogen kijkt. Misschien zie je plots wat je onderweg verloor: kansen, richting, voldoening en kostbare tijd. Dat wringt, maar het maakt ook wakker. Veranderen begint precies daar: in het ongemak dat zegt dat het tijd is om verder te gaan.

Laat ons dat meenemen in onze hr-rol. Door niet alleen te focussen op het perfectioneren van vaardigheden en competenties van medewerkers. Maar door hen ook actief te helpen bij het herschrijven van hun verhalen. Als ze erom vragen. Maar ook en vooral wanneer wij signalen menen op te vangen dat de tijd ervoor rijp is.

Om te vermijden dat alle kleuren van de regenboog vervagen.