De grote podiumdroom

​Wat begon als een verlangen naar spotlights en expressie, groeide uit tot een internationale carrière in hospitality en ondernemerschap. Hannah Van Ongevalle is geen klassieke bartender: haar verhaal laveert tussen creativiteit en structuur, tussen durven dromen en leren begrenzen. Nadat ze in The Pharmacy haar eerste stappen in de cocktailwereld had gezet, werd ze op haar zesentwintigste uitgeroepen tot beste Belgische bartender. Vanaf dat moment accelereerde haar carrière in geen tijd. Ze groeide en leerde, over ambitie, zelfvertrouwen en schakelen wanneer de droom groter (b)lijkt dan het podium.

Je begon relatief jong in de cocktailwereld en hebt sindsdien een indrukwekkende internationale reputatie opgebouwd. Hoe zou je jouw professionele evolutie beschrijven?

“Al van jongs af aan wist ik: ik wil actrice worden. In het middelbaar heb ik op vier verschillende scholen gezeten en toen ik op het Kunsthumaniora in Brussel terechtkwam, voelde ik meteen dat ik daar thuishoorde. Op een podium staan was het liefste wat ik deed. De dans- en theaterlessen had ik echt nodig om me daarna te kunnen focussen op andere vakken zoals geschiedenis en wiskunde. Ook vandaag blijft dat artistieke luik een noodzakelijke uitlaatklep.

Na het middelbaar trok ik naar Londen, een stad waar ik me helemaal thuisvoel. Al liep het leven daar niet zoals gepland, de stage die daar op mij wachtte, ging uiteindelijk niet door en ik moest terug naar België. Ik startte aan de opleiding communicatiewetenschappen, maar na drie maanden wist ik: dit is het niet. Book smart is niets voor mij, geef mij maar street smart. Ik kreeg een jobaanbieding in Parijs en besloot mijn kans te grijpen, maar ook die job sprong op het laatste moment af. Rond die periode leerde ik mijn man Guillaume kennen en verhuisde ik voor de liefde naar Nice. Het was het startpunt van verschillende jobs in verschillende landen.

Van Nice ging het opnieuw naar Parijs, daarna naar Amsterdam en weer terug naar Frankrijk. In Parijs startte ik als assistent-verkoopster in een kleine boetiek in de Galeries Lafayette. Binnen de zes maanden groeide ik door tot assistant manager. Later, in Amsterdam, werd ik store manager en was ik verantwoordelijk voor elf winkels.

Die jaren in de modewereld waren vormend. Mode is een keiharde, extreem competitieve sector. Je leert er snel schakelen, verantwoordelijkheid dragen en omgaan met druk. Daarnaast heb ik er ook geleerd hoe belangrijk presentatie, detail en storytelling zijn. Hoe je iets brengt, is minstens even belangrijk als wat je brengt.”

De overgang van mode naar horeca kwam er niet zomaar, kan je daar wat meer over vertellen?

“In 2012 kreeg mijn man Guillaume een zwaar ongeval. Van voluit voor mijn ambities gaan en een carrière uitbouwen, ging ik plots in overlevingsmodus. Alles draaide rond regelen, combineren en volhouden. Ik ging aan de slag in het casino van Knokke waar mijn vader op dat moment bar manager was. Mijn vader stelde de planning op, waardoor ik heen en weer kon reizen naar Frankrijk, waar Guillaume bijna een jaar in het ziekenhuis lag. Challenging is wel het minste wat ik kan zeggen over die periode, maar ik bleef op automatische piloot functioneren. Pas toen Guillaume uit het ziekenhuis ontslagen werd, voelde ik welke indruk dat jaar had nagelaten. Ik verhuisde opnieuw naar Frankrijk om tot rust te komen.”

En toch keerde je niet veel later terug naar België, waarom?

“Ik miste enorm de drive van het horecaleven. Knokke gaf me energie. Toen mijn papa me belde met het idee om een bar te openen en me vroeg of ik wilde meedoen, zat ik de volgende dag opnieuw op het vliegtuig. In 2013 opende The Pharmacy in Knokke haar deuren. Mijn papa achter de bar, en ik in de zaal.”

Een jaar later werd je uitgeroepen tot beste Belgische bartender in de Diageo World Class-finale, en belandde je wereldwijd in de top twaalf. Hoe is dat gelopen?

“Ik zal nooit vergeten dat ze langskwamen in de bar en dat mijn vader zei: zou jij niet meedoen? Met amper drie maanden ervaring in cocktails maken stond ik plots mee te draaien. Puur technisch was ik uiteraard niet de beste, maar ik wist heel goed waar mijn sterktes lagen: creativiteit en show. Die periode heeft me geleerd hoe belangrijk zelfvertrouwen is. Je kunt perfect zijn in techniek, maar als je niet gelooft in je eigen verhaal dan voelt het publiek dat meteen. Zeker in hospitality.”

The Pharmacy groeide uit tot een familiebedrijf, was dat altijd het plan?

“Zeker niet. Mocht mijn vader ons vroeger verteld hebben dat hij een bar zou openen en dat mijn broer, zus en ik daar samen zouden werken, hadden we ermee gelachen. Geen van ons had ambities in de horeca.

Ondernemen daarentegen zit wel echt in ons DNA. Ik ben opgegroeid in een ondernemersfamilie waar zeven op zeven werken perfect normaal was. De West-Vlaamse werkmentaliteit - doorgaan, verantwoordelijkheid nemen en niet klagen - heeft ons allemaal gebracht waar we vandaag zijn. We wisten: als je mooie dingen wil, moet je er hard voor werken.”

Je vader zei ooit: “Iedereen is vervangbaar.” Dat klinkt hard, zeker in hospitality. Hoe kijk je daar vandaag naar?

“Mijn papa heeft dat ooit gezegd in The Pharmacy en ik heb hem dat heel lang kwalijk genomen. In mijn hoofd ging horeca over mensen, over persoonlijkheid, over wie je bent achter de bar en in de zaal. Het idee dat iemand ‘vervangbaar’ zou zijn, botste enorm met hoe ik toen naar mijn job keek.

Vandaag bekijk ik die uitspraak anders. Wat hij bedoelde, is dat je nooit mag denken dat een zaak draait om één persoon. Hoe getalenteerd iemand ook is, een onderneming moet blijven draaien als iemand wegvalt. Dat vraagt visie, structuur en duidelijke systemen en processen.”

​[...]

Het volledige interview met Hannah Van Ongevalle lees je binnenkort in ons printmagazine van maart. Voor meer informatie over onze memberships kan je terecht bij Shauni via memberships@hrmagazine.be