​Wanneer stoppen?

De vraag draaide al een tijd rond in mijn hoofd en het antwoord erop kende ik eigenlijk al meer dan een jaar: «nu». Telkens had ik daar 3 redenen voor, maar altijd evenveel argumenten om de beslissing nog even uit te stellen.

Professioneel ben ik niet langer actief en het rechtstreekse contact met het werkveld is er niet meer. Een jobswissel betekende voor mij vaak afstand nemen van vroegere collega’s, maar er kwamen nieuwe gezichten en inzichten in de plaats. Stoppen met werken is anders. Het betekent voor jezelf en voor je werkomgeving dat je een nieuwe levensfase begint. Met een ander tempo, een andere invulling en in een andere wereld. Natuurlijk bleef ik lezen en dat leverde voldoende inspiratie voor nieuwe columns. Maar vroegere connecties vallen snel weg. En daardoor stilaan ook de relevantie van mijn schrijfsels. Met alle respect voor de barones, maar ik wil niet de Mia Doornaert van hr worden. Een eerste reden om ermee op te houden.

Dit neerschrijven kost me wat moeite, maar ik ben minder nieuwsgierig geworden. Het verwerken van de massa informatie die de hele dag binnenstroomt vreet energie en inspireert me niet. De algoritmes van mijn mediakanalen drijven me naar berichten over macht en eigenbelang, over de mensheid die blind en onverschillig lijkt te worden, over hoe we niet leren uit het verleden. Ik heb geen klare kijk op hoe de bedrijfswereld met deze gegevens omgaat en hoe hr daarin een relevante stem laat horen. Ik hoop dat onze discipline de moed heeft om tegen de stroom in te roeien en het tij kan helpen keren. Maar vanaf de zijlijn vind ik moeilijk een positieve en motiverende insteek om hierin relevant mee te denken. Dit is mijn tweede reden.

Wat me dan wel drijft en warm maakt? De dynamiek en de energie die uitgaat van interviews met begeesterde en begeesterende beroepsmensen. De focus op actie en op gefundeerd onderzoek naar mens en organisatie. Inzichten in originele en vernieuwende werkrelaties. Het creëren van positieve energie en de link met resultaten die het individu, de groep en de hele organisatie vooruit stuwen. Die informatie zit bij wie vandaag met beide benen in onze snel veranderde jobomgevingen staat. Niet bij mij. En dat is mijn derde reden om te stoppen.

Waarom heb ik dan meer dan een jaar gewacht? Omdat een artikel, een gesprek met een vroegere collega of een gedachte die voorbij floepte, uitmondde in een nieuwe column. Maar minder vaak. Met meer twijfel of ik niet in herhaling viel. Met soms een, achteraf geschrapte, ondertoon van cynisme en pessimisme. En dan weet je het wel.

Ik zocht een symbolische datum. Dat werd de 12de augustus van deze zomer, de dag van de volledige zonsverduistering. In sommige oude culturen was zo’n eclips het moment om belangrijke beslissingen te plannen. Net ervoor of net erna. Het magische moment beleefde ik met mijn partner, kinderen en kleinkinderen in het Spaanse Cantabrië. De wereld die 2 minuten stil werd en daarna weer ontwaakte. Anders en toch weer hetzelfde. Een nieuwe cyclus, een nieuwe begin. En voor mij een mooie afsluiter van een reeks fantastische hoofdstukken.