‘Computer says no!’

​Wie die zin niet kent moet hoogstnodig eens een aflevering van Little Britain bekijken. Een serie die nu ook niet meer zou kunnen gemaakt worden. Wegens fout, kwetsend en nog van dat.

Wie zou mij aanwerven in deze tijden?

Ik heb geen model cv, integendeel. En al helemaal niet voor de jobs en de bedrijven waar ik mijn carrière gemaakt heb.

Ik heb ongeveer alles verkocht wat los of vast zat, van tijdschriften over mobilhomes en was voorbestemd voor een leven ergens in de rand bij een ngo of een vzw, hoogstwaarschijnlijk aan een erg karig loon, maar met grote voldoening (probeerde men me wijs te maken).

In plaats daarvan heb ik bij internationale en toonaangevende bedrijven kunnen groeien, heb ik inspirerende bazen gekend en indrukwekkende mensen kunnen ontmoeten en tot vriend maken. En altijd was de basis een gesprek. Een gesprek dat meestal begon met: “U hebt niet echt het ideale cv voor ons bedrijf…”.

Ik zeg met opzet ‘gesprek’ om aan te geven dat er menselijke interactie was. Van bij de aanvang. Zowel bij hr-afdelingen als bij de headhunters die nadien kwamen.

Ik houd mijn hart vast bij de huidige procedures, en de manier waarop die allicht ondersteund worden door het toverwoord ‘hrtech’. En uiteraard meer en meer overgoten met een geutje van de wonderdrank die artificial intelligence voor de productiviteit is. En dat het artificial is, mag nog eens onderstreept worden. Ik zag onlangs een campagne van The Economist, waar ze het over authentic intelligence hadden. Net iets meer mijn smaak, en om over na te denken.

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben helemaal voor het uitschakelen en vergemakkelijken van vervelende en repetitieve taken, en ik juich elke bolleboos toe die met vernieuwende technologie gedreven oplossingen aan komt zetten. Het jammere is alleen dat je niet kan meten hoeveel talent je laat lopen door naar de juiste puzzelstukjes te zoeken, eerder dan het beeld van de puzzel te veranderen.

Aanwerving is één ding, maar er spelen nog andere zaken. Ik trok grote ogen toen een van mijn collega’s ooit met een prachtige cabrio sportster kwam aangereden. Toen ik het er met de baas, een vriend van mij, over had sprak hij de gevleugelde woorden “Ze is daar blij mee, mij kan het niet schelen en geen enkele van mijn concurrenten zal haar ooit wegkapen van ons bedrijf!”. Is dat kortzichtig? Allicht wel, en vrij willekeurig ook, maar hij heeft er wel iemand blij mee gemaakt en hondstrouw.

Natuurlijk ga ik hier kort door de bocht, maar ik heb een heilige afkeer van ‘de norm’ en ‘het systeem’. En ik ben een beetje bezorgd dat die normering, die systematisering, ervoor zorgt dat ongeleid en wild talent zijn weg niet meer vindt naar bedrijven.

Wie vindt er een hrtech systeem uit om ogenschijnlijk ongeschikte, talentvolle antropo- en andere -logen, drop-outs, mavericks en rebellen in huis te halen, eerder dan de schoolvoorbeelden? Of om hun eventuele meerwaarde te bewijzen?

Of bestaat dat al, want ik loop altijd wel wat achter…