​‘Je hoeft het écht niet alleen te doen’

Mentorschap is een echte carrièrehack. Onderzoek is daar duidelijk over: wie toegang heeft tot mentoren, heeft meer zelfvertrouwen, maakt vaker promotie en verdient meer. Voor vrouwen is mentorschap vaak extra relevant, want het glazen plafond blijft hardnekkig bestaan.

Els Van Keymeulen (57) en Valerie Thoen (52) kennen elkaar al sinds 2008. Ze ontmoetten elkaar in een hr-council, een besloten netwerk waar hr-professionals uit verschillende organisaties samenkwamen om te sparren over hun werk. Dat groeide uit tot een netwerk van hr-vrouwen dat ze tijdens hun carrière regelmatig zouden gaan opzoeken. Ze vertellen over hun carrière, over wat mentorschap voor hen betekende en over hun eigen levenslessen. Wat we zelf tussen de lijntjes lazen? Een openhartig verhaal over female empowerment met een enorme gunfactor.

Hr-council en mentorschap

“Die council waar we elkaar leerden kennen was echt een veilige plek”, zegt Valerie. “In hr zit je vaak in een eenzame positie. Je kan niet alles delen met je CEO of met je team. Daar kon dat wel.” Els knikt. “Mensen kwamen daar vaak toe in stress en chaos - het was nooit het juiste moment en er was áltijd een tijdtekort - maar gingen weer naar huis met rust in hun hoofd.”

Al snel vonden Els en Valerie in elkaar een vaste sparringpartner. “De hr-council vertrok vanuit mentorschap”, zegt Valerie. “Pas later werd dat ook vriendschap.” Els vult aan: “Er is eigenlijk een heel netwerk van hr-vrouwen ontstaan in die council. En we blijven elkaar vinden.” Ze houden elkaar een spiegel voor, bespreken moeilijke hr-vraagstukken, leggen hun uitdagingen op tafel en zijn tegelijk kritisch en streng voor elkaar. Dat zijn ook voornamelijk de momenten waarop ze elkaar opzoeken; als ze hulp of advies nodig hebben, of als ze tegen problemen aanlopen. “Maar we zeggen het ook als iets goed is”, zegt Els. “Dat maakt een groot verschil. Je voelt je minder alleen, minder een imposter. Die groep vrouwen kan elkaar echt wijzen op hoe goed we eigenlijk wel bezig zijn.” Mentorschap blijkt dus even goed emotioneel als praktisch nuttig te zijn.

Tijdens ons gesprek zijn Els en Valerie opvallend lovend over elkaar. “Els is voor mij een boegbeeld in hr. Mooie verhalen, met inhoud.” Zo stelt Valerie. Ze zoeken elkaar op bij twijfel, bij lastige beslissingen, maar ook wanneer het persoonlijk zwaar wordt. Els herinnert zich een moment waarop Valerie gewoonweg aanvoelde dat het niet goed ging. “Ze zag het. Ze zei het. Ik voelde me gedragen.” Ze krijgt er opnieuw kippenvel van. Valerie wordt even stil. “Nu niet te emotioneel worden”, lacht Els. “Er mag ook gelachen worden in hr. Dat is nodig. Je krijgt met veel gevoelige dingen te maken.” Valerie knikt. “Relativeren is cruciaal. Er is veel gedoe in hr, maar soms moet je het kunnen loslaten.”

Een terugblik op hun carrièrepad

Vandaag kijken ze allebei terug op een lange carrière in hr. Els was tot eind vorig jaar hr-directeur bij schoenenketen Torfs, waar ze bijna dertig jaar werkte. “Ik zat daar echt goed”, zegt ze. “We hebben ons bij Torfs voortdurend heruitgevonden. Nieuwe ideeën, nieuwe noden, nieuwe antwoorden.” Valerie bouwde ervaring op bij onder meer SD Worx, Partena en Kinepolis. Over de kansen die ze kreeg bij Partena zegt ze: “Ik was 29. Jong, vrouw, weinig ervaring op papier. Dat directieteam heeft daar heel bewust voor gekozen. Voor mij is dat een enorme versneller geweest.” Ze sprong wel vaker, zegt ze. Soms met twijfel. Soms met geluk. “Ik ben op de juiste momenten de juiste mensen tegengekomen.”

Opvallend: beiden hebben eind 2025 een punt achter hun meest recente functie gezet. “We zijn klaar voor iets nieuws”, klinkt het. “Daarom zijn we recent samen drie weken naar Colombia geweest”, zegt Els. “Een inspiratiereis. We namen er tijd om te reflecteren, twijfels te delen en vooruit te kijken.” Valerie lacht: “En om elkaar te ondersteunen, natuurlijk.”

Terugkijken met mildheid

Wanneer ze terugkijken op hun carrière, proberen ze mild te zijn voor zichzelf. Toch blijft de combinatie van werk en zorg een gevoelig punt. “Ik heb jarenlang dubbele shiften gedraaid”, zegt Els. “Overdag werken tot zes uur, en dan naar huis voor de tweede shift: het huishouden. En niet tijdelijk, maar echt structureel. Ik heb dat onderschat.” Achteraf bekeken had dat veel te maken met hoge maatschappelijke verwachtingen: “Er werd veel verwacht van mij, als professional én als moeder. Ik heb geprobeerd alles goed te doen, en dat heeft me te veel energie gekost. Er zijn periodes geweest waarin ik niet in mijn volle kracht stond.” Valerie herkent die spanning. “Ik heb vrouwen soms expliciet aangemoedigd om een stap terug te zetten. Vier vijfde werken, het tempo aanpassen.” Ze is daar uitgesproken over. “Er circuleren zoveel ongevraagde meningen over hoe vrouwen het moeten aanpakken. Dat helpt niemand vooruit.”

Wat hen beiden stoort, is hoe weinig er fundamenteel veranderd is. “We staan daar maatschappelijk nog altijd niet veel verder in”, zegt Els. “We doen alsof het een individuele puzzel is, terwijl het een collectief probleem is.” Ze willen die nuance ook meegeven aan jongere vrouwen.

Wat hr en organisaties anders kunnen doen

Wat in het gesprek met Els en Valerie vooral opvalt, is hoe cruciaal een extern netwerk is voor wie in hr werkt. Hr-professionals dragen veel, maar kunnen dat niet altijd binnen de eigen organisatie delen. De hr-council waarin Els en Valerie elkaar leerden kennen, diende voor hen als plek waar professionele en persoonlijke vragen samenkomen. Het is een vorm van ondersteuning die hr-professionals zelf vaker moeten organiseren, klinkt het.

Wanneer het gesprek verschuift naar de rol van hr in het balanceren van zorg en werk, reageren ze eerst met humor. “Heb je nog een uur?” zegt Els. Het begint volgens hen met durf. “Hr weet vaak perfect waar het knelt. Werkdruk, combinatie werk-zorg,… De vraag is of we dat ook durven benoemen aan de directietafel”, zegt Valerie. “Als we talent willen aantrekken en houden, moeten we daar iets mee doen. Dat geldt ook voor diversiteit in het algemeen. We moeten luisteren naar wat medewerkers willen en kunnen, en daar een kader rond bouwen.”

Els wijst op haar ervaring in een organisatie met veel vrouwen. “Er is daar veel onderlinge steun.” Toch vult ze aan dat het schoentje in de beste organisaties weleens knelt: “We moeten af van het idee dat werk losstaat van de rest van het leven. Medewerkers brengen hun hele zelf mee.” Els benadrukt ook dat er extra aandacht mag zijn voor uitdagende periodes. “Ja, ik wil het ook even opnemen voor onze leeftijdsgroep. De menopauze heeft een serieuze impact. Nochtans zit je dan vaak op het toppunt van je kunnen. 55-plussers worden te snel afgeschreven, alsof hun bijdrage op is. Maar ze kunnen perfect een mentorrol opnemen.”

Levenslessen voor andere powervrouwen

We sluiten af met de vraag welk advies ze andere vrouwen zouden meegeven. Valerie wijst op het belang van goed omringd zijn, privé en professioneel. Dat vraagt tijd en aandacht, maar maakt je weerbaarder. “Je moet dat netwerk zelf onderhouden”, zegt ze. “Werkgevers kunnen ondersteunen, maar veel ligt in je eigen handen.” Ze moedigt vrouwen ook aan om af en toe eens te springen. “Wat is het ergste dat er kan gebeuren?” zegt ze. “En is dat werkelijk zo erg?” Ze lacht wanneer ze haar slotzin aankondigt, als een cliché: genieten van het leven en ruimte maken voor plezier zijn essentieel, zeker in hr.

Els sluit aan met een pleidooi voor vertraging. Ze wijst op de collectieve overdrive waarin veel carrières zich afspelen en pleit voor meer afstand en perspectief. “Kijk verder dan het werk”, zegt ze. En misschien wel het belangrijkste: “Je hoeft het - zeker als vrouw - niet allemaal alleen te doen.”