De heerlijke vakantie?

Ontsnap aan de vakantiedrukte en ontdek waarom niet iedereen een fan is van de traditionele zomervakantie. Stress en planning maken plaats voor eenvoudige genoegens thuis, zonder bagagedrama en toeristische drukte.

‘En? Vakantieplannen?’

Mijn klant keek me gespannen aan, ik ontkende en vroeg hem hetzelfde. Het antwoord kwam even snel en eigenlijk bijna zoals ik het verwacht had: ‘Ik hoop van niet, maar ’t blijft afwachten!’. We lachten beiden.

Ik durf eerlijk te bekennen dat ik nog nooit behoefte heb gehad aan vakantie. Niet dat ik een workaholic ben, maar ik moet wel toegeven dat ik nog nooit een moment heb gekend waarop ik niet graag werkte. Het is ook twee maanden heel anders. De zomer. Anderen gaan op vakantie, de straten zijn wat leger, de deadlines worden wat coulanter, er is hoop op zon, de mensen zijn over het algemeen iets minder knorrig. Zij die nog werken tenminste. Het is echt niet onaangenaam.

Stel daar tegenover de vakantie. Een fenomeen bedoeld om de stress van een jaar lang werk van je af te werpen. Laat ons dat eens kritisch en minutieus bekijken. Stress van ons afwerpen, uitrusten en ontspannen. Daar zou het op neer moeten komen.

Laat ons eerlijk zijn. Het begint meestal al een jaar eerder. Net thuis van vakantie wordt er opnieuw gepland voor het volgende jaar. Want anders zijn de goede bestemmingen al weg. Je moet je dat eens voorstellen, zelfopgelegde zenuwtoestanden want er moet een nieuwe vakantie geboekt worden. De jacht op de gezelligste huisjes, de mooiste infinity pools en de meest idyllische bestemmingen is geopend. En vooral: de laagste prijzen!

En dan de weken voor het vertrek. Zorgvuldige afwegingen van welke kleren er ontbreken, welke er nog moeten klaargelegd worden (die mogen tussendoor dus niet meer gebruikt worden). Strandslippers, zwemsetjes, speelgoed en boeken moeten uitgekozen worden en aangekocht. Toeristische gidsen, eindeloze speurtochten op Instagram naar de meest pittoreske wijnbarretjes en lokale specialiteiten. Het houdt niet op. Restaurants worden op voorhand geboekt, citytrips uitgestippeld. Voorpret, noemt men dat. Ik vind het de gruwel.

De reis zelf, met auto, sleurhut of vliegtuig. Ook zo’n feest. De zoektocht naar de zon houdt geen rekening met knieën in economy op een zeven uur durende vlucht, van een lowcostmaatschappij. Aanschuiven in de zon om de elektrische kar op te laden. Legendarische zwarte zondagen, files, en wat al niet meer.

De kinderen jengelen, de zoet weeë geur van broodjes, vermengd met eau de cologne 4711 en lichte darmproblemen vergezellen ons. Eindelijk aangekomen blijken groothoeklenzen hun werk uitstekend te hebben gedaan. Sleuren met koffers in een bloedhete verkeersvrije stad, maar het terrasje met de eerste aperitief lonkt!

Het is allemaal net iets minder imposant dan op de foto’s. ‘Maar ’t eten was lekker, al begint zo’n buffet in een resort na een week toch ook knap te vervelen!’ Druk, druk, druk, iedereen inschrijven voor allerlei activiteiten. Niet vergeten te reserveren voor de boottrip en de ezeltocht, en op tijd zijn voor de ‘Fête du Village’. Bezienswaardigheden worden afgewerkt aan een strak tempo en bij de kinderen komen de ‘lokale leuke marktjes’ algauw hun strot uit. Een generatieconflictje op tijd kan nooit kwaad. Vergeten we vooral niet de absolute metafoor voor vakantiestress: de handdoekenrace voor de beste ligzetels!

En dan is het bijna tijd om terug naar huis te rijden of vliegen. Zongebruind, en niet noodzakelijk uitgerust. Alles uitladen, wassen en plassen en klaarstaan voor de werkweek.

Neen, geef mijn portie maar aan Fikkie. Ik lees hier wel wat boeken en ga naar de vertrouwde terrasjes als ik daar zin in heb. Met de fiets.

Column Guido Everaert, Docent KdG, Cross Media Management & International Business.