​Kan Marieke volgende keer?

September 2025. Mijn gratis webinar zat binnen de twee dagen vol. Veertig inschrijvingen, enthousiaste mailtjes, ‘ik heb er zin in’-reacties. Ik werd er zelf enorm blij van. Maar toen kwam de weerbots. De dag zelf daagden slechts zestien deelnemers op. Van de 24 no-shows stuurden er drie achteraf nog een troostprijs in de vorm van een ‘sorry’-mailtje. De rest? Radiostilte.

Ik kan je verklappen: dit deed wat met me. De tijd en energie die ik hierin had gestopt, leken niet belangrijk voor een ander. Herkenbaar?

Het verdwijntrucje als bedrijfscultuur

Dit is geen unicum. In organisaties wereldwijd staan trainers voor zalen waar niet elke stoel gevuld is. Die ChatGPT-cursus waar marketing om smeekte? Drie man. De leiderschapstraining die écht nodig was? De helft duikt onder zodra de uitnodiging de mailbox binnenkomt.

We hebben ons de kunst van het niet-opdagen eigen gemaakt. Met bonuspunten als je de Outlook-uitnodiging op ‘misschien’ laat staan tot tien minuten voor de start.

De usual suspects

L&D wijst naar de leidinggevende: “Zij zitten niet achter de veren van hun mensen.” De leidinggevende naar de medewerker: “Ze beheren hun agenda slecht.” De medewerker naar L&D: “Jullie plannen altijd op onmogelijke momenten.” En zo draaien we vrolijk rondjes in de blame-game, terwijl de lege stoelen blijven staan.

Maar laten we eerlijk zijn: het is de schuld van ons allemaal. Hr moet waakzamer zijn: lost deze opleiding écht een probleem op? Of organiseren we weer iets omdat het in het jaarplan staat? De ‘u vraagt, wij draaien’-mentaliteit, weet je wel? Als een training geen urgent probleem oplost, dan staat het niet bovenaan het prioriteitenlijstje.

Leidinggevenden prediken ontwikkeling, maar trekken hun mensen last minute terug zodra er een meeting met een klant of plotse deadline ligt. “Kan Marieke volgende keer aansluiten?” Dan denk ik: Hoe onverwacht is deze wijziging? En kan Marieke voor één keer vervangen worden door iemand anders?

En medewerkers? Die willen vaak wél, maar krijgen geen rugdekking. “Sorry, de baas heeft andere plannen met mijn agenda.” En toegegeven: soms klikken ze ook gewoon op accepteren zonder zich te engageren.

De rekening, alstublieft

Een gemiddelde trainingsdag kost al snel 3.000 euro. En tel daar de uren van voorbereiding, zaalhuur en gefrustreerde trainers bij op. Elke lege stoel is weggegooid geld. Maar belangrijker: het is een gemiste kans. Want die collega die wél kwam opdagen, mist nu sparringpartners. De trainer vraagt zich af wat hij of zij fout doet. En de organisatie? Die blijft investeren in leren dat niet de gewenste ROI haalt.

Tijd voor wat zelfleiderschap

Dus. Beste L&D: check eerst of je met de leerinterventie een probleem oplost waar medewerkers echt wakker van liggen. Geen pijn, geen prioriteit. Maak leren onderdeel van het werk, niet een onderbreking ervan.

Leidinggevenden: als je zegt dat ontwikkeling belangrijk is, handel er dan ook naar. Plan vooruit, blokkeer die tijd als heilig. En steun je mensen als ze willen leren.

En jij, lerende mens: als je de ruimte krijgt, neem die dan. Een inschrijving is een afspraak met jezelf. Behandel hem zo.

Want structurele no-shows zijn geen toeval. Het zijn keuzes. En elke lege stoel vertelt het verhaal van een organisatie die leren niet serieus neemt.

​Gastauteur Sofie Willox, leer- en ontwikkelingsexpert en eigenaar van So We Grow