Niemand plant een glimmer

​Na een moeilijk overleg blijft een collega even bij je staan. “Je kreeg daarnet geen ruimte om je punt af te maken. Zullen we er straks samen naar kijken?”

De deadline is niet verdwenen. Het gesprek moet misschien nog een vervolg krijgen. Maar op dat moment voel je dat iemand heeft gezien wat er gebeurde.

Therapeut Deb Dana gaf zo’n momenten een naam: glimmers. Ze introduceerde het begrip in haar werk met mensen die trauma hebben meegemaakt, vanuit de polyvagaaltheorie. Een glimmer is een kort moment waarin je veiligheid, verbinding of welbehagen ervaart. Op het werk kan dat een collega zijn die je na een lastig gesprek opzoekt. Of een leidinggevende die merkt dat de planning niet meer klopt en ze aanpast.

Het begrip wordt vooral gebruikt in therapie en gesprekken over stress. Het nodigt mensen uit om naast spanning ook op te merken wat hun rust of steun geeft. Op het werk kijken we daar zelden naar. We bespreken terecht wat medewerkers energie kost: hoge werkdruk, conflicten, voortdurende bereikbaarheid. Maar wanneer voelen mensen zich gesteund tijdens hun werk?

Een glimmer kun je niet voor iemand anders inplannen. Een verplichte teamactiviteit geeft de ene collega energie, terwijl de andere vooral behoefte heeft aan een uur zonder onderbrekingen. Wat iemand steun geeft, ontdek je door te luisteren, niet door het vooraf voor het hele team te bepalen.

Dat betekent niet dat zulke momenten aan het toeval moeten worden overgelaten. In dagelijkse reacties maken collega’s en leidinggevenden ruimte voor vertrouwen, of nemen ze die weg. Hoe reageer je als iemand een fout toegeeft? Als een medewerker zegt dat een deadline niet haalbaar is? Als een stille collega eindelijk iets inbrengt tijdens een overleg?

Een glimmer kan dan verrassend nuchter zijn. “Je hebt gelijk, dit is te veel. Wat schuiven we door?” Die reactie neemt iemand serieus én verandert iets aan de situatie.

Er ligt ook een grens aan het begrip. Glimmers mogen geen vriendelijk woord worden voor leren omgaan met omstandigheden die gewoon moeten veranderen. Wie structureel te veel werk heeft, heeft meer nodig dan een attent gebaar. Dan moet een leidinggevende prioriteiten bijstellen, werk herverdelen of een deadline verschuiven.

Voor iedereen die met mensen werkt, begint het met beter opletten. Vraag na een drukke periode niet alleen wat zwaar was. Vraag ook wanneer iemand zich gesteund voelde en welke reactie het verschil maakte. In die antwoorden hoor je vaak heel concreet welk gedrag je als team wilt behouden en waar het vandaag tekortschiet.

Niemand plant een glimmer. Hoe we reageren wanneer iemand ons nodig heeft, is wél een keuze.

​Columnist Anna Santens, holistisch therapeut en expert in stress, energie en veerkracht