Eén op de tien werknemers kreeg in 2025 loonopslag boven op de index

​In 2025 ontving 10,81% van de Belgische werknemers een individuele loonsverhoging boven op de automatische indexering. Ondanks een wettelijke loonnorm van 0% blijft er dus ruimte voor gerichte loonaanpassingen. Gemiddeld ging het om een stijging van 3,32%. Dat blijkt uit een analyse van loongegevens van meer dan 25.000 werknemers in de Belgische privésector.

De cijfers tonen een lichte daling ten opzichte van 2024 (11,93%), maar liggen nog steeds hoger dan in 2023 (7,87%). Tegelijk blijft de gemiddelde verhoging relatief stabiel.

Minder frequent, maar stabiele stijgingen

Individuele loonsverhogingen blijven een structureel instrument binnen het loonbeleid. Het gaat om aanpassingen van het brutoloon na evaluaties, promoties of functiewijzigingen, los van indexering of bonussen.

“Individuele loonsverhogingen zijn ook niet in strijd met de wettelijke loonnorm van 0%, op voorwaarde dat ze de gemiddelde loonkost op ondernemingsniveau niet doen stijgen,” zegt Stefaan Vandesompele, legal expert bij Attentia.

Volgens hem speelde de uitzonderlijk hoge indexering van ongeveer elf procent in 2023 een remmende rol op individuele opslag, maar ontstaat er opnieuw ruimte naarmate de inflatie stabiliseert.

Genderkloof in kansen, niet in percentages

De analyse toont duidelijke verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen kregen vaker een loonsverhoging (11,50%) dan vrouwen (9,40%). Tegelijk ligt de gemiddelde stijging bij vrouwen hoger, met 3,72% tegenover 3,17% bij mannen.

De kloof situeert zich dus vooral in de kans op een loonsverhoging, niet in de omvang ervan. Sectorale verschillen spelen hierin een rol, aangezien schaarse technische profielen, vaak ingevuld door mannen, vaker extra beloond worden.

Arbeiders vaker beloond, bedienden sterker

Ook tussen arbeiders en bedienden zijn duidelijke verschillen zichtbaar. In 2025 kreeg 15,43% van de arbeiders een individuele loonsverhoging, tegenover 9,11% van de bedienden.

Toch ligt de gemiddelde stijging bij bedienden hoger: 3,99% tegenover 2,28% bij arbeiders.

“Het idee dat arbeiders die verloond worden volgens vaste barema’s geen individuele opslag kunnen krijgen, is achterhaald,” zegt Tania Stevens, expert verloning bij Attentia. “Door de schaarste aan technisch geschoolde arbeiders zien we dat werkgevers regelmatig loonopslag geven om talent niet te verliezen.”

Werkregime en zichtbaarheid

Het werkregime blijkt eveneens bepalend. Voltijdse werknemers kregen vaker een loonsverhoging (11,01%) dan deeltijdse werknemers (7,52%). Ook de gemiddelde stijging ligt hoger bij voltijdse medewerkers (3,36%) dan bij deeltijdse (2,64%).

Volgens Vandesompele speelt zichtbaarheid hierbij een rol:
“We zien dat ‘zichtbaarheid’ op de werkvloer onbewust meespeelt bij het toekennen van opslag. En vrouwen worden hierdoor harder getroffen, omdat zij vaker deeltijds werken.”

Hij wijst daarbij op de Europese richtlijn rond loontransparantie, die vereist dat loonverschillen objectief verklaarbaar zijn.

Jongeren maken grotere sprongen

Leeftijd vormt een laatste differentiator. Werknemers in hun dertiger jaren kregen het vaakst een loonsverhoging (11,71%). Jongeren onder de dertig ontvingen iets minder vaak opslag (10,90%), maar zagen hun loon wel het sterkst stijgen, met gemiddeld 4,45%.

Bij oudere werknemers neemt zowel de kans op als de omvang van loonverhogingen af. Zo kreeg slechts 7,84% van de zestigplussers een loonsverhoging.

“In het begin van een carrière is de leercurve steil, waardoor promoties of functiewijzigingen sneller volgen en loonsverhogingen vaker en hoger zijn,” zegt Stevens. “Bij oudere werknemers zien we dat hun loon vaak al tegen de bovenkant van de loonvork aanleunt.”

Structurele verschillen blijven zichtbaar

De cijfers bevestigen dat individuele loonopslag een belangrijk instrument blijft binnen organisaties, ook in een context van strikte loonnormen. Tegelijk blijven structurele verschillen zichtbaar op basis van geslacht, statuut, werkregime en leeftijd.

De grafieken tonen daarbij een consistent patroon: minder werknemers krijgen een opslag dan in eerdere jaren, maar de hoogte van de loonsverhogingen blijft relatief stabiel. Dat wijst op een gerichtere inzet van loonbeleid, waarbij organisaties selectiever omgaan met individuele verhogingen.