​‘Op mijn handen kan ik niet anders dan aanwezig zijn’

Yoga kwam pas in mijn leven nadat ik gestopt was met mijn eigen bedrijf. Ik was uitgevallen en werd voor het eerst gedwongen om stil te staan. Voor mezelf zorgen? Dat had ik eigenlijk nooit geleerd. Zelfs na de geboorte van mijn kinderen ging ik gewoon opnieuw aan het werk. Yoga begon als een manier om wat meer gegrond te worden en opnieuw aandacht te krijgen voor mijn lichaam.

Al snel merkte ik dat er iets veranderde. Ik werd leniger, sterker en voelde mijn lichaam op een manier die ik voordien niet kende. Tijdens een yogales stelde de lesgeefster plots voor om een handstand te proberen. Ik dacht: my god, dat is geleden van nooit. Tegen die muur geraken lukte voor geen meter. En precies daardoor was ik getriggerd.

Als ik iets doe, ga ik er helemaal voor. Intussen train ik met een handstandtrainer, volg ik retreats en oefen ik al drie jaar. Vandaag kan ik twee à drie seconden los op mijn handen staan en daar ben ik ongelooflijk content mee. Mijn volgende doel is om transities te leren: van hoofdstand naar crow, van de ene balans naar de andere. Ik kan een uur op Instagram kijken naar mensen die dat beheersen en denken: dat wil ik ook kunnen.

Het mooie aan handbalancing is dat je niet kan valsspelen. Je ziet heel concreet of je vooruitgaat. Als ik beelden van drie jaar geleden naast die van vandaag leg, is het verschil enorm. Dat visuele heb ik nodig.

Tegelijk is het voor mij een vorm van meditatie. Een handstand vraagt kracht, mobiliteit, lichaamscontrole, concentratie en balans. Je kunt onmogelijk ondertussen aan tien andere dingen denken. Als je op je handen staat, moet je volledig aanwezig zijn op die mat. Anders val je.

Die zoektocht heeft me ook gedwongen mijn lichaam beter te leren kennen. Door intensief te trainen kreeg ik op een bepaald moment lage rugproblemen. Ik dacht dat er iets mis was, tot mijn kinesist me vertelde dat ik mijn lichaam al jaren verkeerd gebruikte en het door mijn training paradoxaal genoeg overbelastte. Nu leer ik opnieuw hoe ik moet staan, zitten en bewegen. Dat maakt uiteindelijk ook mijn handstanden beter.

Ik trek steeds meer parallellen met mijn professionele werk rond leiderschap. Balanceren maakt bijna fysiek voelbaar wat leiden betekent. Je moet gegrond zijn, je aandacht bij één punt houden en voortdurend kleine correcties maken. Soms verlies je je evenwicht. Soms val je hard. Ik heb al behoorlijk lelijke valpartijen gemaakt. Maar daarna sta je opnieuw recht, zoek je je focus terug en probeer je opnieuw. Misschien is dat uiteindelijk wat de handstand mij vooral leert: balans is geen toestand die je bereikt. Het is iets waar je voortdurend opnieuw voor moet werken.