‘Een menselijk hr-beleid maakt het verschil bij re-integratie na kanker’

Kanker treft niet alleen levens, maar ook de werkvloer. Marieke Colpaert, groepscoach bij FERM, deelt haar ervaring met kanker, herstel en re-integratie. Ze benadrukt het belang van begripvolle collega’s en werkgevers voor een succesvolle terugkeer naar werk. Ontdek haar inzichten en adviezen over hoe organisaties deze transitie kunnen ondersteunen.

Eén op de drie mensen in Europa krijgt ooit te maken met kanker. In België alleen al worden jaarlijks ongeveer 76.000 nieuwe diagnoses geregistreerd. Meer dan een derde daarvan zijn mensen jonger dan 65 jaar. Kanker treft dus niet alleen levens, maar ook werkplekken: collega’s, medewerkers, leidinggevenden. Hoe ga je als organisatie om met zo’n ingrijpende gebeurtenis? En hoe begeleid je iemand in de terugkeer naar de werkvloer? Marieke Colpaert, groepscoach bij FERM, deelt haar persoonlijke verhaal over ziekte, herstel en re-integratie.

Op haar 32ste kreeg Marieke Colpaert de diagnose borstkanker. Met drie jonge kinderen en een actieve job als groepscoach bij FERM, kwam die boodschap hard binnen. “Als groepscoach mocht ik vrijwilligers ondersteunen die lokaal activiteiten organiseren om vrouwen met elkaar te verbinden. Een job die me energie gaf en toen de diagnose kwam, wilde ik één ding: blijven functioneren zolang dat mogelijk was. Ik bleef werken tot twee weken voor de operatie. Achteraf bekeken was dat niet oké. Maar ik kon niet stilzitten en had het ook nodig om mijn gedachten te verzetten.”

Wat volgde was een intens medisch traject. “Aanvankelijk bestond mijn behandeling uit de amputatie van beide borsten en een onmiddellijke reconstructie. Ik zou acht weken afwezig zijn en daarna terug kunnen opstarten. Zo had ik het voor ogen. Complicaties en daarbovenop een weinig rooskleurige weefselanalyse die tot chemotherapie leidde, brachten mijn uiteindelijke herstelperiode op bijna twee jaar.”

Een werkcontext die meebeweegt

In de periode dat Marieke afwezig was, werd haar werk bij FERM opgevangen door haar collega’s. “Ik heb een goede band met mijn collega’s en er was vanaf de diagnose veel begrip. Ook mijn leidinggevende gaf aan dat ik tijd mocht nemen om te herstellen en op mijn tempo terug kon komen. Ik ben heel dankbaar dat dit na mijn revalidatie ook effectief mogelijk was, want dat is zeker niet voor iedereen vanzelfsprekend. Bij heel wat lotgenoten hoor ik dat ze bij hun werkgever botsen op onbegrip en dat er geen ruimte is voor aanpassingen om de re-integratie mogelijk te maken.”

Marieke pleit daarom voor een realistische kijk op re-integratie. “Verwacht niet dat mensen na een zware behandeling weer functioneren zoals voor hun diagnose en kijk niet met achterdocht naar zij die opnieuw aan het werk willen. In een van de eerste psychologische groepssessies tijdens mijn oncorevalidatie werd de vraag gesteld wat we van het traject verwachtten. Mijn antwoord en dat van een jonge lotgenote? ‘We willen terug de oude worden’. Niets doen is niet aan mij besteed. Ik wilde me terug 150% smijten zoals ervoor en ga nog steeds op zoek naar uitdaging. Vandaag moet ik tevreden zijn met 100% of minder en die strijd moet elke kankerpatiënt aangaan. Het ligt dus zeker niet aan ‘niet willen’, maar het herstelproces is helaas niet zomaar afgelopen na de oncorevalidatie. Vijf jaar later ben ik nog steeds aan het herstellen en bots ik regelmatig op mijn grenzen. Dat moeten bedrijfsleiders ook bewust beseffen bij een re-integratie. Terug aan het werk gaan, kan een hefboom zijn in het herstelproces, maar alleen als collega’s en leidinggevenden achter je staan, je vooruit willen helpen en niet naar beneden halen. Een succesvolle re-integratie vereist dan ook een doordacht plan en een open dialoog om te zoeken naar wat wel en niet mogelijk is.”

Dit is deel 1 van het coverartikel dat verscheen in het zomernummer van HRmagazine. Meer lezen? Vraag jouw membership aan bij rosanne.beeckman@nieuwemediagroep.be.