“Van God los…”

Loontransparantie belooft eerlijkheid, maar kan leiden tot afgunst. Frank Vander Sijpe vergelijkt dit met het leven van Filo en Martine, die tevreden zijn zonder vergelijkingen. Wat is belangrijker: loon of voldoening?

Net voor de start van de zomer verscheen een persbericht over hoe Belgische werknemers tegen de op stapel staande regelgeving rond loontransparantie aankijken. Het kreeg nauwelijks aandacht in de media, allicht omdat een deel van de journalisten al op vakantie vertrokken was en een ander deel zich focuste op ander, meer spraakmakend nieuws rond de mogelijk escalerende geopolitieke spanningen in de wereld.

Het idee om loontransparantie te creëren en er op die manier voor te zorgen dat mannen en vrouwen voor eenzelfde baan een vergelijkbaar loon ontvangen, is op zich uiteraard verdedigbaar, ware het niet dat het beoordelen van onze verloning én vooral de vergelijking ervan met het loon van anderen zich niet gedraagt volgens de spelregels van de ‘rationaliteit’.

Nemen we even volgend dilemma ter illustratie: In wereld A verdien jij 50.000 euro per jaar en verdienen de anderen gemiddeld 25.000 euro per jaar. In wereld B verdien jij 100.000 euro per jaar en de anderen gemiddeld 250.000 euro per jaar. In welke wereld verkies je te leven? Uit onderzoek blijkt dat de meeste mensen wereld A boven wereld B verkiezen. Dus liever iets minder geld, maar toch meer dan het gemiddelde.

Wat maakt eigenlijk dat we zouden willen weten wat collega’s verdienen? Ik koppel deze vraag even aan een recent vakantieverhaal.

Diep in de heuvels van het Franse platteland, tussen twee grote rivieren de Dordogne en de Lot, maakte ik kennis met Filo en Martine. Ze hebben zich na omzwervingen over de wereld uiteindelijk gesetteld in de contouren van wat eens heuse boerderij met bijgebouwen moet zijn geweest. Niet uit protest, maar wel vanuit een weloverwogen keuze om een leven te gaan leiden in een soort splendid isolation.

Hun dagen vullen ze met het maken van kaas, het telen van groenten en het verzorgen van hun kippen, koeien en geiten. Ze persen hun eigen wijn — niet voor sterrensommeliers, maar voor zichzelf en het dorp. Ze leven en werken op het ritme van de seizoenen. En als er al eens gasten langskomen dan ontvangen zij die met open armen. Wat hun buur verdient, laat staan een Belgische aangespoelde dwaalgast, laat hen Siberisch koud. Zij vinden de warmte in het hier zijn, het in volle vrijheid kunnen genieten van het leven en vooral te doen wat ze graag én goed doen: ‘Fêter la vie’.

In een wereld waarin we alles moeten delen, vergelijken en verantwoorden, is het salaris misschien wel de laatste schakel in een ketting van onnodige concurrentie. Loontransparantie claimt rechtvaardigheid, maar dreigt in eerste instantie uit te monden in afgunst en onzekerheid.

Filo en Martine zouden het niet begrijpen en terecht. Voor hen draait het leven niet om wat je krijgt, maar om wat je geeft. Niet om hoeveel, maar om genoeg. Hun feedback is de ochtenddauw, hun KPI is de smaak van hun kaas, hun jaarplan is de wisseling van de seizoenen.

Misschien is dat wel de enige échte transparantie die ertoe doet: het leven in volle eenvoud, zonder schone schijn of salarisvergelijkingen. Gewoon leven, met twee voeten in de aarde en een hart vol vrijheid. Een zaligmakende en bevrijdende gedachte ?

Column van Frank Vander Sijpe, Director HR Trends & Insights Securex

Bron: https://press.securex.be/loontransparantie-cruciaal-nieuwe-collega-verdient-meer-kans-op-jobhopping-verdubbelt