Ben jij gelukkig?

Het geluksgevoel van de Belg staat opnieuw onder druk. Dat blijkt uit het nieuwste NN-UGent Nationaal Geluksonderzoek, dat een daling van de gemiddelde geluksscore vaststelt. Waar Belgen hun geluk begin 2020 nog op 6,73 op 10 beoordeelden, bedraagt die score vandaag nog 6,53. Na een korte heropleving tot begin 2024 zet de dalende trend zich daarmee opnieuw door.

Volgens Dr. Sara Claes (UGent) blijft het algemene geluksniveau kwetsbaar. “We zien dat het algemene geluksniveau fragiel blijft. Na de COVID-19 pandemie zagen we een kleine heropleving door de kracht van sociale verbondenheid. De huidige economische en geopolitieke onzekerheden zetten het geluksniveau opnieuw onder druk. Hoewel welbevinden persoonlijk is, is het niet alleen een individuele kwestie. Ook de omgeving waarin we leven bepaalt mee hoe goed we ons voelen.”

Regionale verschillen in geluksniveau

De studie toont duidelijke regionale verschillen binnen België. Inwoners van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest rapporteren het hoogste geluksniveau met een score van 6,62. Vlaanderen volgt met 6,61, terwijl Wallonië duidelijk lager scoort met een gemiddelde van 6,36.

Naast regionale verschillen wijst het onderzoek ook op variaties tussen verschillende sociaaleconomische groepen. Opvallend is dat gepensioneerden voor het eerst niet langer gelukkiger zijn dan de actieve bevolking.

Werkloosheid en arbeidsongeschiktheid drukken geluk

De laagste scores worden geregistreerd bij Belgen die werkloos of arbeidsongeschikt zijn. Hun gemiddelde geluksscore bedraagt respectievelijk 5,32 en 5,13.

Volgens professor Lieven Annemans (UGent), die al tien jaar de leerstoel van het NN-UGent Nationaal Geluksonderzoek leidt, ligt de verklaring daarvoor niet uitsluitend bij financiële factoren. Hij verwijst naar wat hij het “ABCD van Geluk” noemt: autonomie, binding, competentie en een doel in het leven.

“De lagere geluksscore van inactieve bevolkingsgroepen blijkt niet primair gelinkt aan financiële ontevredenheid”, verduidelijkt professor Annemans. “Mensen die werkloos of arbeidsongeschikt zijn ervaren vooral een tekort aan autonomie, hebben minder het gevoel ergens goed in te zijn, en kampen met een gebrek aan zingeving. Daar ligt een belangrijke beleidsuitdaging, zowel op vlak van reactivering als preventie.”

Het onderzoek benadrukt daarmee het belang van een zinvolle activiteit of een duidelijk doel in het leven voor het algemene welzijn. Beleidsmakers, werkgevers en maatschappelijke organisaties kunnen volgens de onderzoekers een rol spelen in het versterken van die factoren.