Vaders onder druk

​Inside Tom Van Asten, CHRO Impermo en host van de podcast ‘Vaders Onder Druk’

Wist je dat we als mens gemiddeld tien verschillende petten dragen? Ik ben zoon, papa, partner, collega, leidinggevende, vriend… en al die rollen wil ik zo goed mogelijk invullen. Alleen: ik worstel daarmee. Want hoe hard je ook je best doet, op een bepaald moment besef je dat het gewoon onmogelijk is. Zeker met twee jonge dochters in huis.

Lía en Lena zijn nu vier en twee jaar oud en soms is het letterlijk ploeteren. Ergens onderweg ben ik het verleerd om echt prioriteiten te stellen. Daarnaast ben ik sterk gericht op verbinding en harmonie met de mensen rondom mij. Het is een constante zoektocht naar balans en ondertussen weet ik dat heel wat vaders daarmee worstelen.

Na de geboorte van onze tweede dochter is mijn vrouw Sarah bijna overleden. De onwetendheid in het ziekenhuis, die uren waarin je geen controle hebt, draag ik vandaag nog altijd met me mee. Als Sarah nu weg is en ik hoor haar een tijdje niet, merk ik hoe mijn lichaam automatisch teruggrijpt naar dat moment. Ik ging op zoek naar een plek waar vaders daarover praten. Die vond ik wel in de Verenigde Staten en in Nederland, maar niet in Vlaanderen.

Vanuit beide ervaringen is mijn podcast ‘Vaders Onder Druk’ ontstaan. Met die podcast wil ik vooral tonen dat het oké is om te worstelen met het ouderschap. Dat als je een mooie job en een fijn gezin hebt, je toch tegen dingen kan aanlopen. Op het werk blijven gesprekken vaak oppervlakkig. “Hoe was je weekend?” “Ça va.” Maar zelden vragen we door. Terwijl iedereen momenten kent waarop je denkt: wat gebeurt hier allemaal?

Vandaag lijkt het alsof we als ouders alles moeten combineren: een carrière uitbouwen, onze kinderen allerlei hobby’s laten ontdekken, een sociaal leven onderhouden… Die verwachtingen komen vaak van onszelf, gevoed door wat we zien op sociale media. We delen enthousiast hoe leuk onze vakantie was, maar we zouden er veel aan hebben om ook ons hart te luchten als het moeilijker gaat. Zonder dat dat meteen als klagen wordt gezien.

Ouderschap is tegelijk het mooiste en het zwaarste wat er is. En ondertussen besef ik ook voortdurend hoe snel het gaat. Dat ik meer zou moeten genieten, meer zou moeten stilstaan bij wat er is. Bij het geluk dat we hebben als we gezonde kinderen mogen opvoeden en zelf gezond zijn.

Het is nooit te vroeg of te laat om echt in het moment te leven en stil te staan bij hoe je je tijd invult. Zodra je ouder wordt, gaat bijna alle aandacht naar je kinderen. Terwijl tijd voor jezelf net zo belangrijk is. Ik probeer elk jaar een paar dagen alleen weg te gaan. Dat voelt soms ongemakkelijk en ja, je stoot daar af en toe iemand mee tegen de borst. Maar ik kom altijd terug als een betere papa, partner en mens. Op lange termijn is dat wat echt telt.