Doet jouw organisatie aan well-being washing?

De kloof tussen welzijnsbeleid en werkvloerervaringen? Die is er. Waarom ervaren medewerkers vaak cynisme? Wat zijn de echte prioriteiten volgens hen? Shana Mertens deelt nieuwe onderzoek over welzijnsinitiatieven op het werk.

Mei is Mental Health Awareness Month: een periode waarin mentale gezondheid extra in de kijker staat en we proberen het stigma errond te doorbreken. De bijbehorende reacties laten zich raden: welzijnsinitiatieven schieten als paddenstoelen uit de grond – zowel intern op de werkvloer als extern op LinkedIn. Welzijn is dan ook uitgegroeid tot een echt buzzword. Maar… wat als al dat geroep over welzijn als een boemerang terugkomt?

In de organisaties die ik de voorbije jaren onderzocht, zag ik het steeds vaker gebeuren: hoe goedbedoeld een beleid ook is, het wordt niet altijd zo ontvangen. Dat kan cynisme of scepticisme als gevolg hebben, wat funest is voor de motivatie en het vertrouwen van medewerkers. Tijdens interviews viel me op hoe vaak dit scepticisme net over welzijnsinitiatieven gaat. Dat maakte me nieuwsgierig: hoe ervaren medewerkers het welzijnsbeleid van hun organisatie écht? Wat vinden zij belangrijk? Hieronder een eerste blik op de resultaten van lopend onderzoek – vers van de pers.

Eén boodschap klonk luid en duidelijk: thema’s zoals stress en burn-outpreventie verdienen topprioriteit. Trainingen over stressmanagement worden gewaardeerd, maar medewerkers verwachten ook structurele ingrepen om overbelasting tegen te gaan. Veel organisaties zetten daar vandaag al mooie stappen in. Maar tegelijk toont het onderzoek ook iets anders: een opvallend verschil tussen woorden en daden.

Bij de stelling “Wat mijn organisatie zegt over welzijn en wat ze doet, zijn twee verschillende dingen” was meer dan één op de vijf medewerkers het eens. Meer dan 15% vond zelfs dat hun organisatie zich hypocriet gedraagt wat het welzijnsbeleid betreft, en een gelijkaardig aantal gaf aan dat de organisatie de eigen inspanningen sterk overdrijft. Kortom: well-being washing.

Er zijn verschillende verklaringen voor de kloof tussen beleid en beleving:

1. Beleid bereikt de werkvloer niet. Je kan als hr-afdeling nog zo strategisch en goedbedoeld werken, maar als teamleiders of medewerkers het anders ervaren, loopt het mis.
2. Gebrek aan heldere communicatie. Medewerkers weten vaak simpelweg niet wát het beleid precies inhoudt. Communicatie creëert duidelijke verwachtingen.
3. Geen rode draad. Zonder duidelijke strategie is het voor medewerkers erg moeilijk om in te schatten of hun organisatie ‘zomaar wat doet’, of dat de acties echt doordacht zijn.
4. Bewust ‘wassen’. Soms is het helaas geen misverstand: sommige organisaties overdrijven wel degelijk om indruk te maken op potentiële sollicitanten.

Tijd om eens kritisch te reflecteren over het welzijnsbeleid in jouw organisatie: doen wij – bewust of onbewust – aan well-being washing?

Column van Shana Mertens.