‘Re-integratie is geen lineair traject’

Dit is deel 2 van het interview met Marieke Colpaert, groepscoach bij FERM. Het volledige interview verscheen in het printmagazine van juli. Deel 1 lees je hier.

Re-integratie is maatwerk

“Toen ik terug mocht gaan werken van mijn arts, gebeurde dat gefaseerd en weloverwogen. Ik startte op 30%, in overleg met mijn leidinggevende en met begeleiding van Rentree, een organisatie gespecialiseerd in re-integratie na kanker. De jobcoach van Rentree hielp me om alles op een rij te zetten, het gesprek met mijn leidinggevende aan te gaan en inzicht te krijgen in wat juridisch en praktisch mogelijk is.”

Toen Marieke terug aan de slag ging, kon ze rekenen op heel wat begrip: “Mijn oude job zomaar terug opnemen was onmogelijk aan 30%, maar er werd constructief nagedacht over hoe mijn job anders ingevuld kon worden. Avondwerk werd even van mijn takenlijst geschrapt en ik mocht me focussen op nationale projecten die duidelijk afgelijnd waren. Dat maakte mijn re-integratie haalbaar.”

Terug aan de slag gaan, gaf Marieke het gevoel dat ze opnieuw professioneel haar steentje kon bijdragen. Toch blijft het zoeken, vertelt ze: “Ik voel me vaak schuldig omdat ik - vijf jaar later - nog steeds geen 100% werk. Gelukkig heb ik een werkgever die me vaak de bevestiging geeft dat dit volledig normaal is en transparant met mij communiceert. Ik werk vandaag 50% en heb de inhoud van mijn oude job terug opgenomen, daar moet ik trots op zijn. Vaak vergeten mensen ook dat re-integratie geen lineair traject is. Ik hoor bij lotgenoten dat de maatschappij nog vaak kijkt naar hoeveel je werkt als graadmeter van hoe het met iemand gaat. Dat is enorm fout. Mijn werkpercentage evolueerde geleidelijk van 30% naar 40% en later naar 60%, maar na vier operaties in de laatste twaalf maanden, ben ik terug naar 50% geschakeld tot aan de zomervakantie. Een werkgever die dat begrijpt en daarin meebeweegt, maakt het verschil.”

Onder de oppervlakte

“Fysieke revalidatie is steeds de eerste stap in herstel. Ik nam deel aan het project ‘Sterkker onderweg’, waarbij ik onder professionele begeleiding mocht sporten. Maandag had ik chemo en dinsdag en donderdag stond sport verplicht op mijn programma. Het onderzoek van AZ Groeninge heeft aangetoond dat door te sporten de medicatie beter opgenomen wordt door je lichaam en je minder diepe dalen kent na de chemo. Het geeft je bovendien ook iets om handen en brengt structuur in de waas van doktersbezoeken en psychologische sessies.”

Maar naast operaties, revalidatietrajecten en alle andere zichtbare componenten van herstel, zijn er nog heel wat onzichtbare elementen waar vrouwen die borstkanker gehad hebben mee kampen. “Chemotherapie tast de cognitieve functies aan. Daarbovenop komt ook dat ik - door de behandeling - op 37-jarige leeftijd al in de perimenopauze zit. Mijn chemobrein in combinatie met de typische brain fog die gepaard gaat met de menopauze creëert een dichte mist in mijn hoofd. Iets wat enorm onderschat wordt door de omgeving. Namen vergeten, minder concentratie, vermoeidheid en hormonale schommelingen zorgen bij mij nog altijd voor heel wat frustraties. Ik heb daarom ook bewust een MBSR-cursus gevolgd (Mindfulness Based Stress Reduction). Acht weken lang ga je aan de slag met meditatie en de wetenschap heeft aangetoond dat je in die periode heel wat nieuwe verbindingen kan maken in je hersenen. Daarnaast helpt het ook om beter om te gaan met stress en de angst voor bijvoorbeeld herval. Het cognitieve aspect wordt vandaag vaak vergeten, terwijl dat net is waar veel patiënten op blijven vastlopen.”

Meer lezen? Je leest het volledige interview met Marieke Colpaert in het zomernummer van HRmagazine. Wil je ook een exemplaar ontvangen? Neem contact op met rosanne.beeckman@nieuwemediagroep.be.